Kahit malakas ang ulan, pinilit naming ihatid si lola sa kanyang huling hantungan. Sa kanyang pagpanaw, magkahalo ang lungkot at saya..

Lungkot dahil wala na sya sa aming piling. Sya din kasi ang nakamulatan kong lola bilang maaga namatay yung totoo kong lola na kapatid nya. Parati nya kami inaasikaso pag dinadalaw namin sya. Tapos magpapabaon ba ng kung ano ano pag lumuluwas kami sa manila.

Saya dahil nakapagpahinga na sya. Mas hindi namin kinakaya na nakikita syang nahihirapan. Saya dahil yun ang gusto nya mamayani sa puso ng bawat isa.

Hindi natin mapipigilang malungkot pero ganun talaga.. life must go on.. life is short.. kelangan gamitin ng maayos at sa makabuluhang mga bagay..